"Osmanlı Mecruhin ve Mardayı Askeriyeye İmdat ve Muavenet Cemiyeti Madalyası" RRRR

Hilal-i Ahmer Tarihinin Kayıp Halkası: " Hilâl’li Kızılhaç" Kuruluş Madalyası (1863–1876).

Kızılay tarihinin diteratür dışı kalmış en nadir örneği...

Materyal: Altın yaldızlı bakır alaşımı (Tombak) zemin, üzerine aplikeli masif gümüş hilâl. Dönem: Sultan Abdülaziz Devri (1863-1876).

Önemi: Haç ve Hilâl sembollerinin aynı gövdede birleştiği bilinen tek somut örnektir. Bu eşsiz eser, Türk yardımseverlik tarihinin (bugünkü Türk Kızılayı) henüz tam olarak tanımlanmamış 160 yıllık en erken dönemine ışık tutan müzelik bir belgedir. Literatürde "kayıp halka" olarak nitelendirilen bu madalya, Osmanlı Devleti’nin modern insani yardım dünyasına ilk adımını temsil eder.

Tarihî arka planı: 1863 yılında Cenevre’de uluslararası Kızılhaç hareketi başladığında, Osmanlı Devleti bu yapının bir parçası olmuş ve uluslararası yazışmalarda "Société Ottomane de la Croix-Rouge" (Osmanlı Kızılhaçı) adını kullanmıştır. Devlet-i Aliyye, bu küresel yapının içinde yer alırken kendi millî ve dinî kimliğini de koruma iradesini göstermiş; klasik Kızılhaç ambleminin tam merkezine gümüş bir hilâl yerleştirerek bu özgün tasarımı geliştirmiştir.

Sembolik değeri ve dönüşüm: Madalyada görülen "Haç ve Hilâl" birlikteliği, Doğu ile Batı’nın insani değerlerde buluştuğu eşsiz bir tarihî uzlaşmayı simgeler. Kurumun adı 1868’de değişse de bu hibrit amblem kullanımı 1876 Osmanlı-Rus Savaşı'na kadar devam etmiştir. 1876'da "Hilâl-i Ahmer" ismini almasiyla haç sembolü tamamen terk edilmiş ve bugünkü kırmızı hilâl simgesine geçilmiştir. Koleksiyon ve nümismatik değeri: tanımlanmamış İlk Örnek: Türk nümismatik (madalya) literatüründe daha önce yer almayan bu parça, bir koleksiyonun tamamlayıcı parçası olmanın ötesinde, doğrudan koleksiyonun merkezinde yer alacak kadar nadir ve kıymetlidir. Tombak zemin üzerindeki ince gümüş işçiliği ve dönemin estetik anlayışını yansıtan aplikasyon detaylarıyla üst düzey bir zanaatkarlık sergilemektedir.

Müzelik açısından niteliği: Sadece bir nişan değil, Türk yardım tarihinin evrimini gösteren birincil derecede tarihî bir belgedir.

Modern hemşireliğin kurucusu olan Florance Nightingale, Kırım Savaşı sırasında ülkesi İngiltere’den Osmanlı İmparatorluğu’nun başkenti İstanbul’a gelmiş, 1854 yılında Selimiye Kışlası'nda savaşta yaralanan askerlerin tedavi ve bakımlarını yapmış, bu sırada çok sayıda hemşire yetiştirmiş, hemşirelik mesleğine itibar kazandırmıştir;. İstanbul’da gece gündüz demeden yaralı askerler ile ilgilendiği için kendisine “Lambalı Kadın” ismi verilmiştir. 

Yeni mezun olan hemşireler göreve başlamadan önce onun adıyla anılan Nightingale Andı ile mesleklerine bağlılık yemini ederler.

Nightingale, 1907 yılında Liyakat Nişanı alan ilk kadın olmuştur.