Kamil Akdik(ö.1941): Hat tarihinde kıdem ve dirayetiyle önde gelen hattatlara verilmiş "reîsülhattâtîn" unvanını alan son hattattır. Sami Efendi’den sülüs-nesih, divanî, celî divanî ve tuğra çekmesini öğrenerek icazet alan Kâmil Akdik uzun süren ömrünün sonlarında bile el titremesi ve görme bozukluğu gibi sıkıntılar çekmeden seçkin eserler bırakmıştır. Dîvânî, celî divanî veya rik‘a hatlarıyla yazdığı meşhur berat, muâhedenâme, tasdiknâme gibi evrak dışında, sülüs-nesih kıtalar, murakka‘lar (yazı albümleri), hilye ve levhalar, kitâbeler, bazı sûre ve cüzler ve bir de mushaf yazmıştır.
Zerendut, ezilmiş varak altının mürekkep hâline getirilerek, önceden hazırlanmış yazı kalıbının içinin fırçayla doldurulması ile oluşturulan hat eserlerine verilen addır. Günümüzde akrilik yaldız ile de bu uygulama yapılmaktadır.
Ayetin anlamı: "Allah´ın inananlara lütfu sınırsızdır." ***Mustafa Halim Özyazıcı (ö. 1964): Hat sanatı eğitimine Rüşdiye mektebinde Hâmid Aytaç’tan sülüs ve nesih, Ferîd Bey’den de dîvânî ve rık’a dersleri alarak başlayan Halim Efendi, mezun olduktan sonra Medresetü’l-hattatîn’e kaydoldu. Burada Hasan Rızâ Efendi ve Kâmil Akdik’ten yeniden sülüs ve nesih, Tuğrakeş İsmâ’il Hakkî Altunbezer’den celî sülüs ve Hulûsî Yazgan’dan da ta’lik meşketti. Yazıda pek müstesnâ bir kabiliyete mazhar olan Halim Efendi; celî sülüs istiflerini alışılageldiği gibi önce küçük yazıp satranç usulüyle büyüterek değil; daha başlarken kurşun kalemle tasarlayıp provasız, doğrudan celî kalemiyle ve çok süratle yazabiliyordu. Bu durum Mehmed Şefik Bey gibi ender birkaç üstatta daha görülmüştür. Yazı türlerinin hepsinde maharetli olan Halim Efendi Latin yazısının da her türlüsünü en güzel şekilde yazmıştır.
Şevki Efendi’nin en seçkin talebesi olan Ârif Efendi, daha çok sülüs ve nesih yazıda tanınmıştır. Sayısız meşk, kıta, murakka‘, hilye, evrâd-ı şerif, delâilü’l-hayrat ve levha yazmış, celî yazı ile fazla uğraşmamıştır. Şehzadebaşı Camii’nin Vefa kapısı üzerine yazdığı celî besmele çok meşhurdur. Çok süratli yazı yazdığı bilinmektedir. Yazılarının çoğuna “tilmîz-i Şevki” şeklinde imza atarak hocasına olan hürmet ve bağlılığını göstermiştir. Yetiştirdiği pek çok talebe arasında Aziz Efendi (Rifâî), Elmalılı Küçük Hamdi ve Necmettin Okyay ilk hatırlanacak olanlardır.
Bahaeddin Rahmizâde Bediz (1878-1951); Türkiye´de fotoğrafçılığın öncülerindendir. Büyük cam negatifler kullanarak ahşap makinelerle çekimler yapan meşhur bir fotoğrafçıdır.